هر كجا هستيم باشيم سربلنديم از جانباختگاني كه رو به سوي خاور خونين شتافتند. مغروريم براي حضور جانباز شيميايي كه هر نفسش ممد حياتمان است. و مي باليم به تمامي جوانان قيام ۱۸ تير و آناني كه هم اينك در زنجير گورستان تاريك و ناشناخته رژيم به سر مي برند كه تنها جرمشان بصارت بود!

اي كه شباهنگام بر تدبير تو سپيد گردد! بارها صدايت را به گوش جان تا ملتي خواهان دگرگوني نباشد ياريش نخواهي کرد. بر ما بنگر: كودكان گرسنه، مادراني كه جز از براي سير كردن شكم فرزند خود فروشي نمي‌كنند، مردان شرمنده و سر خورده از زندگي، پدر و مادراني كه تنها در ديار فراموشي فرزندانشان را ملاقات مي‌كنند، و جواناني كه در سياه ويل‌هاي دست ساخته مغان رژيم اسلامي روزشان را شب و شب‌شان را روز مي‌كنند. ياريمان كن كه سخت محتاج ياريت هستيم. روز‌هاي پر اندوه ما را به نسيم شادي بنواز و گره فرياد و ستاره را از شب‌هايمان بگشا!

اي كه سوسن به امرت زبان مي‌گشايد در ستايش از ميلاد زمين! در اين روزهاي رستن‌ها و شكفتن‌هاي سرزمين‌مان دلهاي مرده‌مان را احياء كن تا گام‌هايمان را راسختر برداريم. تا تمامي هر آنچه كه از قلبمان ربوده‌اند باز پس گيريم و هويت‌مان را اثبات كنيم و ايران‌مان را از چنگ انيران برهانيم. و در اين آغاز فوران طبيعت نقش گليمي از رستن‌ها و بودن‌ها و شدن‌ها بر سرزمين‌مان ريزان كنيم.

هفت سين‌مان باشد: سرود رهايي، سرير همبستگي، سقف بي‌فريب، سنگفرش آشتي، سپيده عدالت، ساغري لبريز از آفتاب حقيقت براي سهراب‌ها كه سخت خسته‌ايم از نوشداروي پس از مرگ و سروري كه به عالم سمر شود.